สิ่งที่อยู่ลึกๆ  สิ่งที่ใจรู้สึก  วันที่เราพบกันยิ่งทำให้ฉันหวั่นไหว 

คอยระวังทุกครั้ง  ได้แต่คอยห้ามใจ  เมื่อไม่เคยรู้เลยไม่เคยเข้าใจจิตใจของเธอ 

*กลัวจะต้องเสียใจ  ไม่อยากมีน้ำตา  เพียงแต่เธอพูดมาว่าเธอไม่เคยมีฉัน 

**ใจอยากบอกว่ารัก  แต่ปากมันบอกว่าไม่  ปากยังคงไม่ตรงกับใจ  แล้วเมื่อไหร่เธอจะรู้ 

ใจจะบอกว่ารัก แต่มันต้องห้ามให้อยู่ รักเธอมาก ฉันรักเธอมาก แต่เธอก็คงไม่รู้...(สักวันเธอคงจะรู้)  

คงได้เพียงเท่านี้  คงได้เพียงรู้สึก  ไปได้ไกลเท่าไหร่ก็คงไม่ถึงคำว่ารัก 

ถ้าหากวันพรุ่งนี้  เราห่างกันแสนไกล  ยังไม่เคยมั่นใจ  จะบอกดีไหมให้เธอรู้...

    .................................................................................................................

                         ได้แต่พร่ำได้แต่เพ้อ                          อยากบอกเธอคำคำนี้

                   ว่าฉันนั้นรู้สึกดี                                       ที่มีเธออยู่ในใจ

                          ตัวฉันนั้นยังไม่กล้า                          ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ 

                   จะได้พูดมันออกไป                                ว่าใจฉันมันรักเธอ

........................................................................................................................

ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้  รู้สึกสับสนตัวเองจิงๆ  มันอะไรกันนี่  อยู่ดีๆก็รู้สึกเศร้าๆเหงาๆยังไงไม่รู้  มันเป็นอาการของคนเบื่อโลกรึเปล่าเนี่ย  เหมือนมีเรื่องอะไรให้คิดมากมาย  แต่จะพูดจะบอกจะปรึกษาใครก็ไม่ได้  โอย  ปวดกาบาลเจงๆ  จะบ้าตาย .............เป็นไรเนี่ยฉานนนนน

                      เพิ่งรู้ตัวเองว่าใจมันห่วงหา  ทุกๆ เวลาที่ใจมีแค่เรื่องเธอ 

                 ทั้งๆที่ห้ามไว้ ทำไมต้องคอยเผลอ  ให้หัวใจลอยไปเจอเธอเท่านั้น 

                 *แค่เพียงสบตา  จิตใจก็เคลิ้มสั่ม  ฉันรู้ตัวเองว่าคงฝืนมันไม่ไหว 

                  แต่กลัวเธอรู้  ความจริงของหัวใจ  จะทำให้เธอรังเกียจฉัน 

                  **เมื่อภายในใจมันเอาแต่สั่นไหว  จะบอกเธอยังไงว่ารักเธอ 

                  เมื่อใดที่พบเจอ  ก็ยังทนเก็บไว้  ก็ใจมันเอาแต่สั่นไหว 

                  อยากให้เธอได้ฟังและเข้าใจ  หนึ่งคำที่กล้ำกลืนอยู่ในใจไม่กล้าจะบอกเธอ 

                  ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะบอกเธอ  หรือฉันควรทำกับเธอเพียงแค่เฝ้ามอง 

                  ทั้งๆ ที่อยากหนี  ในใจยังเรียกร้อง แล้วสายตามันจะฟ้องเธอบ้างไหม (* , ** , **) 

        แปลกนะ  ใจคนเรา.......  ทำไมใจกับปากของคนเรามันถึงไม่เคยตรงกันเลย  ใจอยากจะบอกบางอย่างออกไป  แต่ปากกลับไม่กล้าที่จะพูด   ก็เป็นเพราะกลัว...กับการเปลี่ยนแปลง  กับความรู้สึกบางอย่างว่าถ้าพูดออกไป  มันอาจจะไม่เหมือนเดิม   กลัวความรู้สึกที่ดีๆ  ที่เคยมีให้  มันจะกลายเป็นความหมางเมิน  ก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ  และก็คงต้องเก็บมันเอาไว้ต่อไป ...     

                  ได้ยินไหม  ใจ  ฉัน  บอกรักเธอ 

                       เธอได้ยินรึเปล่า ฮื้อ... ฮือ...  รักเธอเหลือเกิน 

                       อยากให้เธอรู้ว่าคนใกล้ๆตัวแอบรักเธอมานานเท่าไร 

                       แอบมีอะไรอยู่ในความสัมพันธ์  ได้ยินแต่เสียงที่ดังก้องในใจ 

                       ว่ารักเธออย่างนั้น  ได้แต่รอวันที่เธอจะรู้ใจ...    

            คนไม่เก่งที่ทำแข็งแรง  ฝืนใจทนสู้แสดง  แกล้งทำว่าไม่หวั่นไหว 

         คนขี้ขลาดที่กลัวแสนกลัว  ต้องคอยปกปิดความจริง ซ่อนงำทุกสิ่งเก็บไว้  

         *นี่คือฉันเอง  คนที่อาจจะดูเฉยเมยไม่เคยรักใคร  ทั้งที่ภายในใจนั้นช่างว่างเปล่า  เหงาเกินที่ใครจะรู้  

         **อยากรัก  อยากฝัน  แต่ฉันยังกลัว  รักไปแล้วกลายป็นปวดร้าว

         อยากขอ  สักครั้ง  จะเหมือนใจหวังรึเปล่า  เพราะว่าฉันไม่เคยกล้ารักใคร... 

         เป็นเพียงเปลือกที่คอยป้องกัน  หัวใจที่สั่นสะท้าน  เงียบเหงาและหวาดผวา 

         เป็นคำตอบที่ดูน่าฟัง  ข้ออ้างที่บอกใครๆ  ว่าใจไม่ปราถนา  (*,**)      

         ปากกับใจทำไมมันถึงไม่ตรงกัน  ทั้งๆที่ใจนั้นรัก  แต่ปากก็ต้องพูดในสิ่งที่มันตรงกันข้าม  การกระทำ  ทำไมมันถึงไม่สัมพันธ์กับหัวใจเอาซะเลย  การแสดงออกภายนอก  ดูเหมือนคนเข้มแข็ง  แต่ใครจะรู้ได้เล่าว่าภายในใจคิดยังไง  มันหวั่นไหวแค่ไหนที่ได้เห็นใครคนนั้นใกล้ชิดกับเธอคนนั้น  เห้อ...แต่จะทำยังไงได้ละ  ก็เรามันไม่กล้านิ  ไม่กล้าที่จะพูด  ไม่กล้าที่จะบอก  ก็กลัวไงละ  กลัวกับการเสียใจก็ได้แต่เก็บมันไว้อย่างนี้ตลอดไป...

                  ทุกคืนก่อนนอนฉันถามดาวว่าเห็นเธอบ้างไหม  อยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร 

               เมื่อยามที่เธอนั้นเสียใจ  ใครจะคอยห่วงใย  อฐิษฐานขอดาวช่วยดูแล

              *เฝ้าคิดถึงจนต้องนอนร้องไห้  เธออยู่ไหน  รู้ไหมฉันอยากเจอเหลือเกิน 

              **ฉันคอย  ฉันคอย  คอยให้เธอกลับมา  แม้มัน  ดูเลือนลาง 

              รักเธอ  รักเธอ  และขอรักเธอเรื่อยไป  แม้มันไม่มีหวังเลย  ก็จะคอย... 

              ถ้าดาวเจอะเธอให้ช่วยบอก  ว่าฉันรักเธอเสมอ  และคิดถึงเธอแทบขาดใจ 

              แม้เธอจะเปลี่ยนไปเช่นไร  ฉันจะไม่เปลี่ยนใจ  ยังเป็นเหมือนคนเดิมไม่เปลี่ยนแปง (*,**)

                      อาจจะเป็นเวลาที่แสนนาน                 ที่เธอนั้นมองผ่านตัวฉันไป

               แต่ยืนยันว่าฉันไม่มีใคร                             เพราะว่าใจยังเฝ้ารอเพียงแต่เธอ

               ฉันเสียดายวันเวลาที่พ้นผ่าน                       มันช่างนานแสนนานได้แต่เพ้อ

               ว่าเมื่อไหร่ที่ฉันนั้นจะได้เจอ                        มีเพียงเธอเท่านั้นที่ฉันคอย 

    ............................................................

                  ฉัน...ยังหยิ่งอยู่อย่างเสมอ  จน...วันที่เธอนั้นเดินจากไป 

                  ปากฉันแข็ง  แต่หัวใจไม่ใช่  ฉันยังคงเสียใจที่ไม่ได้บอกรักเธอ

                  ฉัน...เก็บกดและหมดสิ้นหวัง  หลัง..วันที่เธอไม่คืนกลับมา 

                  ใจฉันร้องเพียงแต่ไม่เห็นน้ำตา  รักทั้งรักร้างราไม่เจ็บได้ไง 

                 *ที่จริงวันนั้น  เธอจะยังไม่ไป  แค่เพียงฉันเอ่ยคำๆนั้น 

                 ฉันคิดไปเอง  ว่าการกระทำสำคัญ  ไม่เคยเอ่ยมันคำว่ารัก

                 **ผู้...ปากแข็งวันนี้ต้องมาเสียใจ  อยากบอกอะไรไม่มีโอกาสอีกแล้ว 

                 ผู้...ปากแข็งรู้ตัวว่าสายไป  ฉันน่าจะบอกรักเธอก่อนก่อนเธอจะไป

                 แต่ฉันก็ยังเสียใจ  ไม่มีวันลืม...

        อยากพูดอะไรกับใครก็รีบๆพูดซะเถอะนะ  ก่อนที่เค้าจะไป  แล้วเราก็จะไม่มีโอกาสได้พูดอีกเลย  แล้วก็ต้องมานั่งเสียใจ ...  เศร้าจัง 

                     หลับตาลงยังรู้สึก  ท่ามกลางความอ้างว้างในหัวใจ 

                  ค่ำคืนยาวนาน  กับความเดียวดาย  แหละลมหายใจที่ว่างเปล่า 

                  อยากให้เธอได้สัมผัส  กับความห่วงใยที่มีให้เธอได้ยินเสียงของพระจันทร์จะกล่อมเธอฝันดี 

                  ให้เธอได้รู้ตลอดไป  ว่าทุกเวลาที่เราห่างกันแสนไกล 

                  มีคำหนึ่งคำจะพูดไปให้เธอได้รู้  จะแทนความหมายความห่วงใย 

                  ว่าคิดถึงเธอ  เมื่อเราห่างกันแสนไกล  มีคำหนึ่งคำในหัวใจ 

                  ที่จะบอกเธอ  จะแทนความหมายความห่วงใย...ฉันคิดถึงเธอ    

            เราสองนั้นห่างกันแสนไกล                         ไกลเกินที่จะเราพบเจอ 

            ไกลเกินที่ฉันจะพร่ำเพ้อ                             ก็เพราะเธอนั้นอยู่ห่างเกินไป  

            ตัวฉันนั้นได้แต่ละเมอ                                ได้แต่คิดถึงเธออยู่รู้บ้างไหม  

            โปรดรับรู้ไว้บ้างนะคนห่างไกล                      ถึงยังไงก็จะคิดถึงแต่เธอ

                      สายน้ำผ่านไป  แต่ใจมันยังคงเจ็บ  ยิ่งนานยิ่งจำย้ำเตือน 

                     ตั้งแต่เมื่อวันที่เธอได้เดินเข้ามา  และพาให้ใจหายดี 

                     สายน้ำผ่านมาและพาเอาใจหายไป ตอนเธอจากไปไม่ลา 

                     ยังเก็บคำรักอยู่ในใจไม่ทันพูดจา  เพราะเธอจากลาไกล  ไม่หวนคืนมาอีกเลย 

                     ได้โปรดคืนย้อนมา  ให้เวลากลับหลัง  ฉันนั้นอยากจะเผยว่ารักเธอมากมาย 

                     หากสายน้ำย้อนคืน  ก็อาจได้ดั่งฝัน  ฉันจะเก็บเธอไว้อยู่กับฉันจนชั่วนิรันดร์...   

          วันเวลากับชีวิตของคนบางคน  มันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่สั้นเหลือเกิน  บางเวลาที่เรานั้นมีความสุขกับมัน  เรากลับยิ่งรู้สึกว่าเวลาช่วงนั้นผ่านไปเร็วเหลือเกิน  โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เราได้อยู่กับคนที่เรารัก  แต่พอเวลาเหล่านั้นมันผ่านไป  เราไม่สามารถที่จะเรียกมันกลับคืนมาได้อีก  กับการที่เราได้รักใครสักคน  แล้ววันหนึ่งคนๆนั้นก็เดินออกไปจากชีวิตของเรา  โดยที่เรานั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่พูด  ไม่กล่าว ไม่มีคำว่าลา  ไม่บอกกันว่าถึงเวลาที่เขาต้องไปแล้วนะ  มันเป็นอะไรที่น่าใจหาย  เหมือนชีวิตขาดใครสักคนไป  ว้าเหว่เหลือเกิน  ได้แต่เสียดายช่วงเวลาเหล่านั้น  ที่เรามัวแต่มีความสุขกับมัน  จนเราไม่ได้พูดอะไรออกไปให้เค้าได้รู้สึกเหมือนเรา  แต่พอเค้าเดินออกไป  ก็มานั่งเศร้าใจ  อะไรกันนี่  ได้แต่นั่งภาวนาให้วันเวลาเก่าๆ  ได้หวนย้อนคืนกลับมาอีกสักครั้ง  เพื่อเราจะได้พูดอะไรออกไปให้ใครคนหนึ่งได้รับรู้  แต่วันเวลามันก็เหมือนกับสายน้ำ  ไม่มีวันที่จะไหลย้อนกลับมาได้อีกเลย....เศร้าจัง

              ยิ่งมองบนฟ้ายิ่งดูห่างไกล  จะมีทางไหนที่จะพบเจอ 

                   คนที่ฉันรักทั้งหัวใจ คนที่ฉันเฝ้าฝันละเมอ  อยากได้พบเธออักสักครั้งหนึ่ง 

                   ในความจริงนั้นเราช่างห่างไกล  แม้ฟ้าตั้งใจให้เราพบกัน 

                   อาจจะเป็นเพราะโชคชะตาสั่งให้ฟ้าพรากเราให้ไกลกัน  คงไม่มีวันที่ฉันได้พบเธอ 

                   *แค่อยากจะขอ  โอกาสอีกครั้ง  อาจไม่มีหวังใดๆ จะให้เธอมาเอ่ยคำรัก

                   แค่อยากจะขอ  ได้กลับไปพบเจอเธออีกที  จะไม่มีทางยอมให้เราต้องพรากกัน  ... 

                   วันคืนล่วงลับไม่เคยกลับหลัง  คงไม่มีหวังได้เป็นเหมือนใจ 

                   โปรดให้สายลมช่วยพัดพา  ความห่วงหาทุกลมหายใจ 

                   จากคนที่ห่างไกล  แต่หัวใจยังใกล้เธอ ...(*)     

           มันอาจจะเป็นความบังเอิญ  หรือฟ้ากำหนด  ให้คนสองคนได้มาพบกัน  และมันก็อาจจะเป็นเพราะฟ้ากำหนดอีกเช่นกัน  ให้คนทั้งสองคนนั้นพรากจากกัน  ห่างกันจนอาจจะไม่สามารถพบเจอกันได้อีกเลย  ก็ได้แต่ภาวนาว่า  ขอแค่โอกาสสักครั้ง  ที่จะได้ไปพบเจอเธอคนนั้นอีกสักครั้ง   แต่วันเวลามันก็ไม่สามารถย้อนกลับไปได้  ขอแค่ได้เพียงส่งความห่วงใยให้กันและกันเท่านั้น  ...จากคนที่ห่างไกล  แต่หัวใจยังใกล้เธอ...

             ในมุมหนึ่ง ของหัวใจ ฉันซ่อนอะไรเอาไว้ตั้งมากมาย

                  และในมุมหนึ่งที่เธอไม่เข้าใจ คนที่เธอดูห่างเหิน เค้าแอบชิดใกล้ 

                  *แอบมีหัวใจว่างๆไปวางใกล้ๆเธอ  แอบคิดถึงเธอ ไม่เคย ไม่เคยบอกเธอให้รู้ 

                  **แค่ได้พบได้เจอได้คุยกับเธอแค่บางเวลา  ได้เห็นหน้าเธอเวลาเธอเดินผ่านมาก็พอ 

                  เท่านี้ตริงๆที่ใจต้องการที่อยากจะขอ  แค่คนที่เฝ้ารอ  แค่คนที่เฝ้ามองข้างเดียว 

                  ในมุมหนึ่งที่เธอรู้จัก  ฉันเหมือนเป็นคนร่าเริงไม่คิดอะไร 

                  แต่ในมุมหนึ่งที่เธอไม่เข้าใจ  ทุกครั้งที่เจอกับเธอ  ฉันหวั่นไหว   (*,**)   

         การแสดงออกกับความคิดบางทีมันอาจจะไม่จำเป็นต้องตรงกันเสมอไป  บางคนการแสดงออกอาจจะดูร่าเริง  ไม่มีอะไรให้คิดมากมาย  แต่ก็ไม่เคยมีใครรู้อีกเหมือนกันว่าในใจของเค้านั้นคิดอย่างไร  เพียงเพื่ออยากจะปกปิดความจริงของตัวเอง  เลยไม่กล้าที่จะทำอะไรออกไปให้เห็นเด่นชัด  เพียงเพราะความกลัว  กลัวกับความจริง  หรือเค้าอาจจะมีความสุขกับการได้รักใครข้างเดียวก็ได้...

                 เช้าแล้วยังยู่บนที่นอน  เงียบๆคนเดียวและไม่อยากตื่นขึ้นพบใคร 

             เพราะว่าใจก็ยังเสียดาย  ว่าฝันดีๆกำลังจะจบและหายไป 

             ภาพที่ฉันได้เป็นดั่งคนที่เธอรัก  ช่างเป็นอะไรที่ประทับใจ 

             อยากซึมซับนานๆและเก็บไว้  ไม่ให้มันผ่านไป 

             อยากหลับตาอยู่อย่างนั้น  ทำอยู่อย่างนั้น  ฝันถึงเธอเรื่อยไป

             เพราะว่าความจริงไม่มีทางใด  ทำให้เราได้รักกัน

             ทำได้แค่นั้น  ทำได้แค่นี้  ทำได้เ พียงแค่ฝัน        

             ต้องหลอกตัวเองฝันไปวันๆ  ไม่มีทางที่ฝันมันจะเป็นจริง

       บางทีการที่เราได้ฝันดีๆ  ถึงคนดีๆ  มันก็เป็นสิ่งที่ดีนะ  ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ฝันก็ตาม  ถึงแม้มันไม่อาจจะเป็นความจริงได้ก็ตาม  ขอแค่ฝัน  เท่านี้มันก็เป็นความสุขแล้ว  สุขใจไง...  จิงๆนะ

------------  หยดน้ำเพียงละอองที่ใครก็มองผ่าน  ถูกแสงดวงตะวันก็คงต้องแห้งไป 

                  แต่ขอเพียงแค่เสี้ยวหนึ่ง ซึ่งได้ใช้มันไป  เพื่อให้ดอกไม้นั้นไม่ร้อนรน 

                  กับรักฉันที่มีที่มันไม่ยิ่งใหญ่  อาจไม่ช่วยอะไรเมื่อเธอนั้นทุกข์ทน  

                  แต่ขอเพียงให้รู้ว่า  วันที่ฟ้าเธอหม่น  ขอเป็นหนึ่งคนที่ไม่ทิ้งกัน 

                 *ไม่ว่าเธอมีใคร  ในหัวใจฉันมีเธอ  ชีวิตจะมีแต่เธอเท่านั้น 

                  จะอยู่จะคอยเป็น  ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน  ห่วงใยเธอจนวันสุดท้าย...  

                  กับรักฉันที่มีที่เธอนั้นมองผ่าน  จากนี้ไปจนวันที่ฉันไม่หายใจ 

                  อย่างน้อยเพียงแค่เสี้ยวหนึ่ง  ก็ได้ใช้มันไป  ใช้มันหมดใจเพื่อจะรักเธอ (*)

                  อย่างน้อยคนที่ไม่มี  ไม่มีค่าเท่าไหร่  ก็ยังภูมิใจที่ได้รักเธอ...

        เราเชื่อว่าทุกๆคนย่อมมีอดีตและความหลังกันทั้งนั้น  แต่อาจจะแตกต่างกันออกไป  บางคนอาจจะมีอดีตที่น่าจดจำ  แต่บางคน  อาจจะเป็นอดีตที่ไม่ค่อยน่าจดจำสักเท่าไหร่  แต่อดีตมันก็เป็นตัวที่สอนให้เราดำรงชีวิตต่อไป  สอนอะไรในหลายๆอย่าง  จงเลือกจดจำแต่สิ่งที่ดีๆเก็บไว้ในความรู้สึกส่วนลึกๆของจิตใจ  และเผชิญกับวันใหม่ที่สดใส ที่กำลังรอให้เราก้าวไปอยู่ข้างหน้า...   ยิ้มไว้ 

       เก็บคำบางคำอยู่ในหัวใจ  ถ้อยคำที่มันยิ่งใหญ่  คิดไปว่าเธอรับรู้มันดีและรู้ว่าชีวิตคนๆนี้มีแต่เธอ

           แล้วทุกอย่างมันคงกลายเป็นความว่างเปล่า  เมื่อวันนึงเธอมีเขาเข้ามาบอกคำที่ฉันไม่บอก

           ไม่รู้ว่าเธอรอ  *เจ็บปวดอะไรอย่างนี้  (ไม่รู้ทำไมไม่พูดมันไป)  หนึ่งคำที่ทิ้งไว้ให้สาย

           (ก็ทิ้งไว้ให้สาย) ฉันคงต้องเสียเธอไป  ถึงรักเท่าไหร่  ก็ไม่มีเธออีกแล้ว (โฮ)

           **คำคำเดียวกันคำว่ารักคำเดียวกัน  แค่คนเดียวเท่านั้นที่พูดกับเธอได้ 

           คำคำเดียวกันของฉันคงหมดความหมาย  วันนี้คงทำไม่ได้  บอกรักกับเธอไม่ได้อีกแล้ว

           หากวันเวลาจะคืนย้อนไป  ให้เราได้มาเริ่มใหม่  ฉันคงบอกเธอว่ารักบ่อยๆ

           อย่างน้อยให้เธอรู้ว่าชีวิตคนคนนี้มีแต่เธอ  แล้วทุกอย่างมันก็กลายเป็นความว่างเปล่า

           เมื่อวันนึงเธอมีเขา  เข้ามาบอกคำที่ฉันไม่บอก  ไม่รู้ว่าเธอรอ   *  ,   **     

        กับแค่คำบางคำที่คนบางคนคิดว่ามันไม่สำคัญและไม่พูดมันออกไป  แต่กับคนที่รอเค้าอาจจะรอคำบางคำของคุณอยู่  ในเมื่อเค้าไม่ได้ฟัง  มันก็อาจจะสายเกินไป  กับการที่คุณจะพูดคำนั้นออกมา  และคุณอาจจะไม่มีวันได้พูดคำๆนั้นกับใครบางคนที่เค้าเคยรออีกเลย...สายเกินไป

หาฟังเพลงนี้ได้นะคะที่ http://music.siamza.com/music.php?k=32K&jd=1324  เพราะมากๆค่ะ

      จากวันนั้นถึงวันนี้

           จากวันที่เราพบกัน

           จากไกลแล้วเธอคนนั้น

           แต่ใจฉันยังไม่ลืม    

              ฮื้อๆๆๆ   เรื่องมานเศร้า  เมื่อไม่มีเธอแล้ว  เรื่องมันก็เศร้า       แต่งเองนานี่ เก่งมะ 

                   เรื่องเศร้าจากชีวิตจริง (มั้ง)     

             หลับตาลงครั้งใด  เห็นว่ามีแต่ภาพใครบางคนที่กี่ครั้งก็ยังวกวนดูไม่ชัดเจน

          ได้ยินแต่เสียงเรียกของเธอที่ฟังแล้วอบอุ่นและคุ้นในใจ  ยิ่งห้ามไม่ให้คิด                                 

          ยิ่งติดอยู่ข้างใน  ยิ่งห้ามใจเท่าไรยิ่งใกล้เธอเข้าไปทุกที...

          ตามหาหัวใจ  ที่ลืมไว้กับใครสักคน  จะตามค้นจนเจอเธอคนนั้นในความทรงจำของฉัน

          สักครั้งให้หัวใจได้ตื่นขึ้นใช้ลมหายใจพร้อมเธอ  ไม่อยากสัมผัสรักจากเธอ  อย่างไม่มีตัวตน

          รูปที่ถ่ายจากหัวใจรูปที่ใช้ทั้งความรู้สึก  สุดท้ายก็ต้องเลือนลางตามกาลเวลา  คล้ายภาพความทรงจำ

          แต่แปลกคือเธอเท่านั้น  ที่ไม่เคยลบไม่เคยเลือนจากใจฉัน  ไม่อาจจะล้างรักนี้ที่โอบกอดฉันไว้

          ความรักเป็นยังไง  รับรู้ได้ทั้งหมดจากเธอ...  

          ความทรงจำและความรักของเธอจะอยุ่ในตัวของฉัน...ตลอดไป   ***  

            ไม่ขอให้เธอนั้นห่วงใย

                 ไม่ขอให้เธอใส่ใจฉัน

                 ไม่ขอให้เรานั้นรักกัน

                 แค่ขอให้ฉันนั้นรักเธอ

            ชอบจังกลอนนี้อะ  อยู่ดีๆมันก็แวบขึ้นมาในสมอง  แต่งได้ไงมะรู้อะ  หุหุ 

   ไม่เคยจะรู้จักว่าความรักมันเป็นอย่างไรไม่เคยจะรู้ว่าใครที่ต้องการ

        เจอเธอแล้วรู้สึกอยู่ลึกๆว่าเธอใช่ไหม

        คนที่เราจะฝากใจ  ดูแลด้วยหัวใจ  จะได้มั้ย

        *แต่เธอจะรู้สึกเหมือนกันบ้างไหมเธอ  แค่อยากรู้ว่าใจเธอคิดยังไง

        แต่ฉันมีเธอก็คงเป็นไปไม่ได้  หากคิดไปไกลกลัวจะคิดเข้าข้างตัวเอง

        ไกลเธอแล้วรู้ได้ว่าความหมายของคำว่าคิดถึง  มันคือการที่ใครคนหนึ่งได้จากไป

        เวลาไม่เห็นหน้าอยากจะไปหาทุกทีที่เผลอ  เจอต้องเจอเธอวันนี้ในนาทีแห่งความรัก  แค่ได้พบ

                                                        (ซ้ำ *)

        รักฉันรึเปล่า เหมือนกันรึเปล่า ไม่อยากคาดเดา กลัวใจจะไม่เหมือนกัน  (ซ้ำ*)     ไม่อยากคิดไกลกลัวใจจะไม่เหมือนกัน   

         การที่เราคิดไปเอง  ใช่ว่ามันจะถูกไปซะทุกเรื่อง  โดยเฉพาะเรื่องความรัก  ความรู้สึกของอีกฝ่าย  เราไม่อาจจะรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายได้เลย  ถ้าเขาไม่พูดออกมา  เราอาจจะคิดไปเองต่างๆนานา  เข้าข้างตัวเองว่าเค้าก็คงมีใจ  แต่ในความเป็นจริงละ เค้าจะคิดยังไงกะเรานะ  อย่าปล่อยให้เราคิดเข้าข้างตัวเองเลย  ช่วยบอกมาหน่อยเถอะ  ...  อยากรู้